In de beschreven gevallen werd de Scheppingstherapie meestal in combinatie met de Helende Reis toegepast. Soms is er sprake van Ikben-formules en van het wiebenik-schema en het wiewilikzijn-schema. De formules evenals de schema’s worden uitvoerig besproken in het boek Ziek Beter Best (Albert Jansen, uitgeverij Ankh-Hermes, 2005).
Karel was een man van 40 jaar. Toen hij voor het eerst bij me kwam had hij buikklachten die de huisarts deden denken aan een spastische dikke darm: opvallende geluiden van de darmen, een onregelmatig ontlastingspatroon en een wat opgezwollen buik. Een mild laxerend middel gaf geen baat. Na een half jaar werd besloten om een röntgenfoto te laten maken van de buik, waarop geen afwijkingen werden gevonden. Een echo liet echter wel een zwelling zien. Vervolgens werd er een CT-scan afgesproken. Hierop werd een massieve tumor zichtbaar van 18 x 14 x 11 cm. Er werden weefselmonsters afgenomen waarna de diagnose ‘desmoid-tumor’ werd gesteld, een agressief groeiend gezwel van bindweefsel, betrekkelijk goedaardig. Het advies van huisarts en geraadpleegde chirurg: operatief verwijderen. Karel wilde echter afwachten en kijken of er een andere manier was om hier iets aan te doen.
Na twee sessies met de scheppingstherapie was het ontlastingspatroon in enkele weken weer normaal geworden en waren de lawaaiige peristaltiekgeluiden verdwenen. Hij werd zich nu bewust van bepaalde leefpatronen en de invloed van oude emotionele gebeurtenissen die hem nog steeds dwars zaten. Zo noemde hij de angst om anderen te kwetsen, waardoor hij zich terughoudend opstelde in relaties. Er was ook schuld en schaamtegevoel naar zijn kinderen vanwege de echtscheiding. Hij zocht veiligheid door zich te focussen op een rationele en intellectuele benadering van de wereld.
We besloten om de Helende Reis een paar keer in te zetten. In de loop van een jaar nam Karel verstrekkende besluiten: hij gaf dat deel van zijn werk op dat hem veel stress bracht en weinig bevrediging. Hij beproefde een nieuwe, meer harmonische omgangsvorm met zijn kinderen en zijn ex en besloot te verhuizen naar een ander huis, dat meer paste bij wie hij wil zijn. Hij vroeg zich in moeilijke situaties bewust af wat de liefde nu zou doen. Na een jaar liet de echo zien dat het gezwel mogelijk iets kleiner was geworden. Na nog eens 8 maanden bleek op een nieuwe scan dat de tumor met 85% was afgenomen. Karel wist nu dat hij het restant in de daaropvolgende paar maanden volledig zou kunnen opruimen. Hij voelde zich een nieuw mens: hij was open naar de wereld en vol vertrouwen, hij uitte zich spontaan en blij en toonde een groot gevoel voor humor. Hij had het gevoel dat hij eindelijk zichzelf kon zijn.
Mieke had sinds 1987 de ziekte van Crohn, net zoals haar moeder trouwens. Als baby had ze al veel buikpijn, maar pas vanaf haar studententijd openbaarde zich de ziekte. Ze was net 40 geworden toen ze me voor het eerst raadpleegde. Ze lag op dat moment in het ziekenhuis met een ernstige uitbarsting van klachten en met levensbedreigende ontstekingen in haar darmen. Ze kreeg hoge doses antibiotica en prednison via infuus. Ik zocht haar in het ziekenhuis op, we regelden een kamertje waar we ongestoord konden praten. Ze vertelde dat op de buikscan een aantal abcessen waren gezien en ook een drietal ernstige vernauwingen in de darmen, die t.z.t. operatief verwijderd moesten worden. Ze zou nog zeker vier weken in het ziekenhuis moeten blijven voor ze weer naar huis kon.
Op mijn vraag wie ze nu was antwoordde zij: “Ik ben stuurloos, angstig zorgelijk en verdrietig. Ik voel me schuldig naar mijn kinderen omdat ik er niet voor ze kan zijn, net zoals mijn moeder er vroeger niet voor mij was, omdat ze altijd ziek was. Ik voel me altijd nog boos op haar”. Op de vraag wie ze zou willen zijn, antwoordde ze dat ze zichzelf wilde zijn, vrij, zorgeloos, gezond, genietend en niet meer bang, verdrietig en boos. “Als een dansend meisje”. We besloten met de afspraak dat ze zou proberen om in het ziekenhuis aan de twee schema’s te werken.
Al na twee weken bleken de ontstekingen, tot verbazing van de internist, zozeer afgenomen te zijn en de bloedwaarden genormaliseerd, dat ze uit het ziekenhuis kon worden ontslagen. Ze ging thuis oefenen met haar nieuwe wiewilikzijn-schema en merkte meteen resultaat: ze was veel positiever ingesteld, ze kon helder maken hoe zij de dingen wilde hebben, ook in de relatie met haar moeder. Ze voelde zich vrolijk en opgewekt. Ze merkte dat haar buik daarop gunstig reageerde. Omdat ze voelde hoezeer ze gevangen zat in haar verleden, besloten we een Helende Reis te doen. Twee thema’s kwamen aan de orde: jaloezie ten aanzien van een ouder zusje en het gevoel niet gezien te zijn als kind. Ze bleek in staat om al haar opgekropte gevoelens te uiten en uiteindelijk de mensen die betrokken waren bij haar traumatische ervaringen te vergeven. En ‘last but not least’ kon ze ook zichzelf vergeven. Na afloop voelde ze zich zeer opgelucht. Enkele dagen later reageerde het lichaam met koorts en buikpijn. De grote lichamelijke schoonmaakactie was begonnen! Dit was lastig voor haar, maar wel gunstig. Na kort overleg deden we opnieuw een Helende reis, ditmaal bij haar thuis vanwege haar situatie.
Tijdens het proces was ze goed in staat om angst, boosheid, verbittering en verdriet te uiten en haar hart hiervan vrij te maken. De volgende dag waren koorts en pijn verdwenen, ze voelde zich herboren en ging zelfs (tot mijn grote verbazing) naar de kapper. Een maand later bleken op de scan, die ter voorbereiding van de operatie werd gemaakt, alle abcessen verdwenen, evenals twee van de drie vernauwingen. Dat laatste was eigenlijk een wonder, want littekenweefsel kan eigenlijk niet spontaan verdwijnen, zo vertelde de internist haar. Bij de operatie werd een merkwaardige klont van littekenweefsel verwijderd, alsof al het oude verziekte weefsel zich had samengebald. De rest van haar darmen zag er gezond uit.
Mieke nam hierna de teugels van haar leven zelf in handen. Ze was vol enthousiasme bezig nieuwe initiatieven te ontplooien, o.a. een winkeltje in tweede hands kinderkleding. Vol vertrouwen naar de toekomst ondernam ze dingen die ze altijd al had willen doen, maar waar ze niet eerder aan toe durfde te geven. Ze was de genietende en blijde vrouw geworden die ze altijd al had willen zijn.
Annelies, 58, had sinds haar 22ste jaar migraine. Ik kende haar nog vanuit de huisartsenpraktijk. Aanvankelijk had ze de aanvallen eens tot enkele keren per maand, daarna nam de frequentie toe tot wekelijks en op het moment dat ze nu bij me kwam vrijwel dagelijks. Ze vertelde verslaafd te zijn aan Imigran. Duizenden tabletten, zetpillen, poeders en injecties had ze in de loop van al die jaren geslikt, allerlei therapieën ondergaan (fysiotherapie, gesprekstherapie, euritmietherapie) en de dagen dat ze arbeidsongeschikt was geweest vulden vele maanden.
Ze voelde de aanval opkomen vanuit haar schouders en nek, meestal in de vroege ochtend. Daarna werd ze misselijk. De medicatie onderdrukte de meest heftige verschijnselen, maar toch bleef ze zich de hele dag niet lekker voelen. Op mijn vraag wie ze nu was antwoordde ze: “ik ben een initiatiefneemster, een aanpakker. Ik ben altijd bezig, een vat vol tegenstrijdigheden, ik ben uit elkaar getrokken; ik ben verdrietig, bang, prikkelbaar, gedreven, zelfs fanatiek, enigszins dwangmatig, teleurgesteld, onrustig en bepaald niet vreugdevol. En vooral moe. Ik ben moe en ik ben het zat”. Haar wiewilikzijn-schema was kort en krachtig: vrij en liefdevol.
We namen het besluit dat ze geen preventieve medicatie meer zou nemen, maar zou wachten tot er echt een aanval kwam, hoe spannend dat ook voor haar was. Ze zou haar twee schema’s met aandacht uitwerken en ermee aan de slag gaan. Twee maanden na het eerste consult kwam ze terug. Het ging veel beter, ze voelde zich rustiger en vrijer. Ze was zich bewust geworden van bepaalde ongezonde patronen in haar leven en van een bron van diep verdriet. Ze herinnerde zich dat ze een tweelingzusje had gehad dat al tijdens de zwangerschap was afgevloeid. We besloten op dit thema een Helende Reis te doen, een bijzonder indrukwekkende ervaring.
Twee maanden later bleek haar hoofdpijn geheel verdwenen, ze gebruikte geen enkele medicatie meer. Ze was zelf erg verbaasd dat het zo goed ging. Ook had ze geconstateerd dat haar relatie met haar beste vriendin ten goede veranderd was, bevrijd was van een zekere druk en van verwachtingen, omdat zij niet meer de vervangster van haar verloren zusje hoefde te zijn.
Dit succes met Annelies en de behandeling van migraine staat niet op zichzelf. Vele migrainepatiënten zijn inmiddels op een snelle en effectieve wijze genezen, mensen die al jaren klachten hadden en vele therapeutische interventies hadden ondergaan, van dagelijkse reguliere medicatie tot en met een neurochirurgische ingreep op een pijnpolikliniek.
Jacob was een man van 72 jaar die in het verleden wel negen maal behandeld was voor een maagzweer. In 2000 werd hij door een auto geschept en werd zijn rechter schouder verbrijzeld. Hij kreeg een kunstgewricht en bleef veel klachten houden van chronische pijn en doorbloedingsstoornissen in dat gebied. Het littekengebied was paarsrood verkleurd en onrustig, met een vreemde zwelling als een onbekende bloemknop die opzwol en weer schrompelde. Hij was ook gekomen omdat hij zich zeer somber voelde, geen levenslust meer had en nu en dan suïcidale gedachten koesterde.
We verkenden wie hij nu was en stuitten daarbij op heftige gevoelens van gekwetstheid, vernedering en boosheid door gebeurtenissen in het verleden: weggesaneerd in zijn werk, bedrogen en verlaten door zijn vrouw, uit zijn huis gezet. Jacob was hierdoor zeer verbitterd en rancuneus.
Er was een hoop werk aan de winkel. Met de scheppingstherapie verkenden we zijn hunkering naar wie hij eigenlijk wilde zijn en wat hem daarbij blokkeerde. Hij kreeg praktische opdrachten mee naar huis om zich elke dag mee te verbinden. Twee keer deden we een Helende Reis, een keer de emotionele variant om de emotionele schillen af te pellen, een andere keer de fysieke variant naar zijn schouder. Twee maanden later schreef hij me een brief: “Ik voel mij nu mentaal en fysiek een stuk sterker, ik heb een aantal perikelen van mij af kunnen zetten, waar ik tot nu toe steeds last van had. De arm is nog steeds gevoelig, maar het litteken wordt nu rustiger en trekt minder. Aangezien het pas 6 weken na de laatste behandeling is, biedt e.e.a mij een goed vooruitzicht. Alles bijeen gevat voel ik me een stuk prettiger en zit ik beter in mijn vel”.
Een aantal maanden later hadden we opnieuw contact. Hij bleek een andere man te zijn geworden, kwiek en opgewekt, hij straalde levensplezier uit. Van enige somberheid was geen sprake meer. De relatie met zijn ex-vrouw was genormaliseerd. De arm bleef problematisch, hoewel het gebied van het grote litteken nu veel beter van kleur was en de zwelling vrijwel was verdwenen en tot rust leek gekomen. Hij was dankbaar.
In twee jaar tijd heeft een tiental mensen met depressie de scheppingstherapie met succes ondergaan. Er heeft zich werkelijk een metamorfose bij hen voorgedaan, ze voelden zich herboren, vol vertrouwen en leven zonder medicatie. Dergelijke resultaten zie ik ook veel bij mensen met een angststoornis, met een fobie of met dwangneurotische trekken.
Nico, 58 jaar, had 15 jaar geleden al eens een periode met klachten van een burn-out. Hij had toen psychotherapie en fysiotherapie gehad, werd later begeleid door een psychiater die hem een angstremmer voorschreef. Het ging daarna tijdelijk beter, maar hij kreeg toch regelmatig een terugval. Hij merkte dat hij zichzelf onder druk zette, hij maakte ‘te doen-lijstjes’, dingen die hij van zichzelf moest, maar de lijstje werden eerder langer dan korter, hoe hard hij ook werkte. Hij omschreef zichzelf als een controleur, ambitieus en dwangmatig.
Hij kwam nu bij me omdat hij dit ‘gedoe’ niet langer meer verdroeg en bang was om weer in een zwart gat te vallen. Hij sliep slecht in, werd vaak wakker, lag te piekeren en wanneer hij ’s ochtends ontwaakte, voelde hij zich doodmoe. Hij merkte dat hij sterk vergeetachtig werd en dat zijn concentratievermogen was afgenomen. Dat baarde hem zorgen: was dit een begin van dementie? Daarnaast was hij zwaarmoedig gestemd en ook prikkelbaar. En niet te vergeten: uiterst sceptisch en gereserveerd ten aanzien van zijn en mijn mogelijkheden. Hij vertelde ten slotte dat hij een sterk verhoogde bloeddruk had, bovendruk boven de 200, ondanks diverse reguliere medicamenten.
We deden enkele sessies met de scheppingstherapie en hij ging er daadwerkelijk mee aan het werk, ondanks zijn scepsis. Na enkele weken voelde hij zich rustiger, de slaap was nu goed, hij voelde zich beter in zijn vel. De bloeddruk was voor het eerst sinds lange tijd normaal. Hij onderging een sessie met de Helende Reis. Het effect was dat hij rustiger werd, inzicht kreeg in wat hem dreef. Met vertrouwen pakte hij na enkele weken zijn werk weer op, hij had er weer zin in. Hij deed het nu anders dan voorheen, zonder de dwangmatige lijstjes. De medicatie voor zijn stemming wilde hij nog handhaven op advies van zijn psychiater; de bloeddruk was is verlaagd.
Burn-out komt in vele gradaties en varianten voor. Mijn eigen ervaringen hebben me bewust gemaakt van de ongrijpbaarheid en de variabiliteit van de klachten. Maar voor de behandeling doet dat er niet toe. Burn-out blijkt heel gunstig te reageren op de combinatie van scheppingstherapie en Helende Reis; ook de UWV en verschillende reïntegratiebureaus hebben dit inmiddels opgemerkt.
Kees was 76 jaar en had ernstige artrose van de wervelkolom en leed daarbij ook nog eens aan osteoporose (botontkalking) waardoor zijn wervels inzakten. Zijn klachten waren zo ernstig dat hij vrijwel niet meer sliep van de pijn en slechts met behulp van een rollator kon lopen. De huisarts verwees hem hiervoor naar een orthopedische chirurg en een internist. Maar Kees had een fobie voor artsen en ziekenhuizen ontwikkeld door traumatische ervaringen in het verleden en weigerde hardnekkig. Blijkbaar was ik minder bedreigend voor hem, want met mij wilde hij wel aan de slag.
We hadden een verkennend gesprek over wat hem bewoog, hoe hij zich voelde en over zijn idealen: musiceren en fotograferen. Hij onderging een Helende reis. Enkele weken later vertelde hij telefonisch dat zijn rugklachten verdwenen waren en dat hij weer zonder rollator kon lopen. Hij was zeer dankbaar over het resultaat en hiermee rondden we de behandeling af.
Valerie was een 15 jarig meisje met faalangst. Hoewel het haar aan intelligentie niet ontbrak, ze was zelfs erg intelligent, was ze van school veranderd omdat het niet ging. Ze had last van hyperventilatie-aanvallen, sterk wisselende stemmingen. Haar moeder vertelde dat ze thuis niet om te genieten iswas zo prikkelbaar en agressief gedroeg ze zich. Zelf zei ze last van nachtmerries te hebben, waarbij ze neergestoken of doodgeschoten werd en zowel dader als slachtoffer was. Een jaar geleden was haar vriendin door een auto-ongeval om het leven gekomen en daarna was het fout gegaan’. Er leek sprake te zijn van een ontspoord rouwproces. Ik vroeg haar hoe ze zichzelf nu ag (wie ben je?): verward, boos, treurig maar ook blij, anders, vreemd, gek, prikkelbaar, schuldig, mooi, muzikaal. Ze barstte in tranen uit en zei dat ze zich schuldig voelde doordat haar gedrag haar vader boos maakte, terwijl die zelf net in een crisis zat met zijn werk. Tegelijk zei ze ‘overal schijt’ aan te hebben. Ze baalde van zichzelf en vermeed het om in een spiegel te kijken.
Wie, wat en hoe zou je dan het liefst willen zijn? Ze antwoordde: vol zelfvertrouwen, vrolijk, intelligent, met doorzettingsvermogen, moedig. We spraken hier uitgebreid over en ik adviseerde haar om korte Ikben-formules op te schrijven, die voor de spiegel uit te spreken en zich daarnaar te gedragen. Uiteraard ging ze een dagboekje bijhouden om dagelijks het resultaat te evalueren. Hierna kwam ze nog een paar keer, eenmaal in tranen omdat het thuis weer uit de hand was gelopen. Ik deed haar de suggestie aan de hand om thuis een keer per week een zogenaamde scheepsraad te houden: met z’n allen om de tafel en dan mag om de beurt ieder gezinslid vertellen hoe die vindt dat het gaat, wat hem of haar dwars zit en met voorstellen te komen ter verbetering van de situatie. Ook werden de gezinstaken verdeeld en geëvalueerd.
Een maand later belde Valerie’s moeder me op met de mededeling dat er een wonder was gebeurd. Het ging zo goed met Valerie, zowel thuis als op school. Ze was veel rustiger geworden en positiever. Af en toe kom ik haar nog wel eens tegen in het dorp, ze heeft een zorgeloze en blije uitstraling.
Toos, een vrouw van 53, had een ernstig traumatisch verleden met incest. Rond haar dertigste raakte ze zwaar depressief en overspannen en werd opgenomen in een psychiatrische kliniek. Sindsdien leefde ze met veel verdriet, met een soort onbestemd heimweegevoel dat zich uit in doodsverlangen. Ze kwam tot niets meer en had nu een besluit genomen: zo wil ik niet oud worden, het moet nu anders! Sinds enkele jaren had ze ernstige hartkloppingen, waarvoor ze door de cardioloog werd behandeld met betablokkers en bloedverdunners. Ook had ze een keer cardioversie ondergaan (elektroshock). Haar handen en voeten waren ijskoud, de bloeddruk was laag en de hartslag laag. Mogelijk werd dit veroorzaakt door de bijwerkingen van haar medicatie. Haar stemming werd gedomineerd door minderwaardigheidsgevoelens, boosheid, onzekerheid en somberheid.
Wie zou ze willen zijn? Het antwoord kwam meteen: zelfverzekerd, vol vertrouwen, mezelf!
Ze kreeg oefeningen mee naar huis en we spraken een Helende Reis af. Na drie maanden ging het veel beter met haar. Na overleg met de cardioloog had ze haar medicatie afgebouwd. Ze leefde nu haar grote passie door als vrijwilligster te werken in de thuiszorg. Ze besteedde veel aandacht aan haar tuintje, waar ze helemaal tot rust kwam. Ze voelde zich stralend, al was ze nog een beetje onwennig om te stralen: ze was nog wat bang voor haar eigen licht! Maar van haar vroegere klachten was geen spoor meer te bekennen. Ze was de nieuwe Toos geworden.
Annet leed vanaf haar twaalfde jaar aan steeds terugkerende blaasontstekingen, ze was nu 49. Ze had ontelbare malen antibiotica geslikt, was tweemaal aan haar blaas geopereerd zonder succes. Zodra ze weer een blaasontsteking voelde aankomen, raakte ze in paniek en stortte haar hele wereld in. Ze had eerder acupunctuur en homeopathie geprobeerd zonder baat. Het viel me op dat ze bleek zag, erg kouwelijk was en een lage bloeddruk had. Ze vertelde desgevraagd dat ze af en toe bloedarmoede had, waarvoor haar huisarts ijzertabletten voorschreef. Verder had ze last van haar gewrichten en werd ze ’s ochtends stijf wakker. Ze was allergisch voor alles wat ze moest, waar dwang achter zat. Ze was liever lui dan moe, maar toch was ze vaak moe en ook narrig.
Haar ideaalbeeld van zichzelf: jong van hart en geest, genietend, onbevangen en vrij, liefdevol, vitaal, zorgend voor anderen. Annet ging consciëntieus haar huiswerk oefenen met de scheppingstherapie; daarnaast adviseerde ik haar euritmietherapie om op een nieuwe en zinvolle manier in beweging te komen en haar doorbloeding naar het onderlichaam toe te versterken. Ze werkte hier trouw aan en na zes maanden kreegg ik het bericht dat er geen blaasontstekingen meer waren geweest en dat ze zich veel vitaler en warmer in haar vel voelde zitten.
Sofie was 26 jaar en zat als adoptief kind met veel onverwerkte dingen. Ze voelde zich moe, kon niet meer slapen en leed aan nachtmerries. Verder had ze klachten van duizeligheid, een zweverig gevoel in haar hoofd, waardoor ze bang was om flauw te vallen. Ze was ook bang om af te gaan, zowel voor haar ouders als voor zichzelf.
Wie ben je? Ik ben niet mezelf, puur, onvrij, eerlijk, agressief, razend, hatelijk, onzeker, trouw, verdrietig, eenzaam, somber, snel oordelend, liefdevol, vreugdevol, dankbaar, stralend en ook bang. Wie wil je het liefst zijn, in je meest glorieuze versie? Creatief, een danseres, in balans, positief ingesteld, accepterend, vrij, mezelf, fotograaf, musicus, gelukkig, reizend, vertrouwend, onvoorwaardelijk in liefde levend. Na deze verkenning ging Sofie thuis oefenen met de nieuwe ik-ben-formules als leidraad.
In totaal hadden we slechts twee sessies nodig met de scheppingstherapie. Ik hoorde daarna niets meer van haar tot ik na een half jaar haar eens opbelde, uit nieuwsgierigheid. Sofie was blij verrast door mijn telefoontje en erg enthousiast. De twee gesprekken hadden haar indertijd enorm geholpen. Haar angsten waren snel verdwenen en ook de slapeloosheid en de nachtmerries waren voorbij. Ze voelde zich intens gelukkig, ging binnenkort een lange reis maken met haar nieuwe vaste vriend, een kunstenaar bij wie zij volledig zichzelf kon zijn. Ja, ze was nu eindelijk zichzelf, besloot ze, en bijzonder dankbaar met mijn interventie destijds. Dat was net het steuntje in de rug dat ze nodig had.
Arjan was 13 jaar. Zijn moeder vertelde over hem dat hij vaak maagpijn had. Zijn vriendjes noemden hem een ‘stuud’, een studiebol. Arjan leefde vanuit zijn denken, hij probeerde alles te beredeneren en nam het leven zwaar en serieus. Hij had een bleek snoetje en was tamelijk tenger gebouwd. Hij hechtte weinig aan eten, sloeg soms ook een maaltijd over. Hij las graag en veel, sportte wel vijf maal per week waarbij hij altijd op safe speelde en manifesteerde zich als een echte ‘controle-freak’. Nu had hij de laatste tijd ook veel last van zijn hielen gekregen, wat hem hinderde bij het sporten. Bij nieuwe situaties voelde hij zich onzeker en dan kreeg hij ook last van faalangst. Hij was door een kinderarts onderzocht en die had hem een maagzuurremmer voorgeschreven, die hij nu een jaar slikte.
We gingen samen eens kijken wie hij was. Arjan vond zichzelf altijd nerveus, humorvol, afhankelijk van andermans stemming, heel sportief, een piekeraar, zwaar op de hand en tegelijk ook lichtvoetig, perfectionistisch, ambitieus. Ik wilde ook altijd gelijk hebben en krijgen, voegde hij er aan toe. We besloten dat hij lekker zou gaan oefenen met nieuwe Ikben-formules die beter aansloten bij wie hij het liefst wilde zijn en dat hij een Helende Reis zou gaan doen. Na vier maanden (hij was in totaal tweemaal bij me geweest) evalueerden we: de maagklachten waren in een week volledig verdwenen, evenals de klachten van zijn hielen. Hij gebruikte al die tijd geen medicatie meer. Hij voelde zich veel meer ontspannen en van angsten had hij geen last. Het ging erg goed opschool, terwijl hij zich er eigenlijk niet meer druk om maakte.
Victor, 15 jaar, gescheiden ouders, woonde bij zijn moeder. Hij kreeg toenemend problemen thuis en op school, dreigde te ontsporen door diefstalletjes, stal geld van zijn moeder om snoep en sigaretten te kunnen kopen, haalde veel ‘rottigheid’ uit, loog voortdurend en maakte met iedereen ruzie. Hij had van school moeten wisselen en was nu afgezakt naar een lager niveau. Hij voelde zich daar niet lekker bij, maar het overkwam hem als het ware. Thuis zat hij meestal achter de tv of vermaakte zich met computerspelletjes. Hij had weinig echte vrienden, voelde zich niet op zijn gemak. We hadden een goed gesprek en op de vraag wie en hoe hij eigenlijk graag zou willen zijn, volgde een ontroerend antwoord: ik wil aardig zijn en betrouwbaar, sociaal en eerlijk, blij en mezelf, gewoon gelukkig. Ik wil dan ook niet meer roken.
Ik legde hem uit hoe de scheppingsprincipes werkten, over de wijze hoe je je droom zou kunnen verwezenlijken. Maar dan moest Victor wel in actie komen, de juiste daden laten zien. Aan daden zag je immers pas iemands intenties in het leven. Dat snapte hij. Samen keken we welke oefeningen hij ging doen. We spraken af om elkaar een paar keer te zien in de maand die volgde, hij vond het prettig om regelmatig gecoacht te worden. Een maand later meldde hij dat hij nu beter met geld overweg kon, hij gaf het niet meer meteen uit. Hij overwoog ook om zijn moeder te vertellen dat hij geld van haar had gestolen, maar was tegelijk bang voor haar reactie, bang om haar liefde te verliezen. Hij merkte dat ze zo snel boos op hem werd en hem dan verweet dat hij zo typisch op zijn vader leek. Ik leg Victor uit dat hij blijkbaar pijnpunten bij zijn moeder raakte en vroeg hem of hij akkoord ging als ik zijn moeder hierover eens zou spreken. Zij wilde ook graag op de hoogte blijven van de vorderingen van haar zoon.
Nog eens twee maanden later bleek het erg goed te gaan met Victor. Alleen het roken was nog een issue, de andere dingen die hem (en anderen) dwars zaten waren opgelost. Hij zat lekker in zijn vel en ook op school ging het nu goed. Hij neiging om te stelen was verdwenen en hij had nu ook nieuwe vriendjes.